یک شاخه گل ۱۳۰

      
دکلمه: روشنک         
 

قاصد زکویش آمد و با من سخن نگفت

زنهار راز خویش به مَجمَر مگو که من     

آیا چه گفته بود که قاصد به من نگفت        

حرفی نگفتمش که به هر انجمن نگفت

  
      مَجمَر (غزل)
       
       
 

نه گرفتار بُوَد هر که فغانی دارد

شدم انگشت نما در همه شهر

نالهٔ مرغ گرفتار نشانی دارد      

هر که از چشم تو افتاد نشانی دارد

  
      (شاعر ناشناس)
       
ترانه: کورس سرهنگ زاده     
  رفته بودم تا سر راهش بگیرم رفته بود         تا که بوسه از رخ ماهش بگیرم رفته بود   
       
  روی زردم ندیده رفته بود  همچو مرغی پریده رفته بود     بی خبر از حال دلم  
       
  لاله رویم رفته بود             آرزویم رفته بود               لاله رویم از که جویم   
       
  می روم تنها بگریم       در دل صحرا بگریم  
       
  تا زاشکم لاله رویه لاله رویه لاله رویه        لاله شاید قصهٔ مو با تو گویه با تو گویه       
       
  می روم تنها بگریم      در دل صحرا بگریم  
       
 

تا زاشکم لاله رویه لاله رویه لاله رویه                 

لاله شاید قصهٔ مو با تو گویه با تو گویه       

  
       
  مه من اگر نیایی زدلم گره گشایی    خبرت کنم زمانی که سر مزارم آیی  
       
  آرام جونم شیرین زبونم            نا مهربونم دردت به جونم    
       
  رفته بودم تا سر راهش بگیرم رفته بود         تا که بوسه از رخ ماهش بگیرم رفته بود   
       
  روی زردم ندیده رفته بود     همچو مرغی پریده رفته بود     بی خبر از حال دلم  
       
  لاله رویم رفته بود آرزویم رفته بود               لاله رویم از که جویم از که جویم  
         
      بیژن ترقی (ترانه)
       
       
دکلمه: روشنک    
  پیوسته دلت شاد و لبت خندان باد      
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       


Back to programme page