برگ سبز ۳۵

      
دکلمه: روشنک        
         
 

چشم بگشا که جلوهٔ دلدار

این تماشا چوبنگری گویی

به تجلی است از درودیوار

لیس فی‌الدارغیرهُ دیّار

  
      منسوب به عطار (قصیده)
       
دکلمه: روشنک      
 

ز تو بی‌وفا چه جوییم نشان مهربانی

که چو قاصدی فرستیم به دشمنی درآیی

دل اوحدی شکستی ز میان کناره جَستی 

به تو سنگدل چه گوییم حکایت نهانی

که چو قصه‌ای نویسیم به دشمنان رسانی

نه طریق دوستان است و نه شرط مهربانی

  
      اوحدی مراغه‌ای (غزل)
       
آواز: فاخته‌ای      
 

هرگزآن دل بنمیرد که تو جانش باشی

غم و اندیشه درآن دایره هرگز نرود

هرگزش باد خزان برگ پریشان نکند 

تشنگانت به لب چشمه حیوان مُردند

نیکبخت آن که تو درهردوجهانش باشی

به حقیقت که تو چون نقطه میانش باشی

بوستانی که درآن سرو روانش باشی

شنه‌تر آن که تو نزدیک دهانش باشی

  
      سعدی (غزل)
       
دکلمه: روشنک      
  زیبد که ز درگاهت نومید نگردد باز ن کس که به امیدی برخاک دَرت افتد  
      عراقی (غزل)
       
       
       
       
  این هم برگ سبزی بود تحفه درویش، علی نگه‌دار شما.  
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       

Back to programme page