یک شاخه گل ۱۵۶

حل هر نكته كه بر پیر خرد مشكل بود  

خواستم سوز دل خویش بگویم با شمع 

در چمن صبحدم از گریه و زاری دلم

در چمن صبحدم از گریه و زاری دلم

گفتم از مدرسه پرسم سبب حرمت می 

آزمودیم به یك جرعه می حاصل بود 

داشت او خود به زبان هر چه مرا در دل بود

لاله سوخته خون در دل و پا در گِل بود

لاله سوخته خون در دل و پا در گِل بود

در هر كس كه زدم بیخود و لایعقل بود

مهری كه به زیبایی و شوخ طبعی شهرتی به سزا داشته از شیفتگان حافظ است و در غزل هایی شیوا از خواجه استقبال نموده است حافظ فرموده:

حل هر نكته كه بر پیر خرد مشكل بود 

خواستم سوز دل خویش بگویم با شمع

در چمن صبحدم از گریه و زاری دلم 

گفتم از مدرسه پرسم سبب حرمت می 

دولتی بود تماشای رُخَت مهری را  

آنچه از بابل و هاروت حكایت كردند   

آزمودیم به یك جرعه می حاصل بود  

داشت او خود به زبان آنچه مرا در دل بود

 اله سوخته خون در دل و پا در گِل بود

در هر كس كه زدم بیخود و لایعقل بود

حیف و صد حیف كه این دولت مستاجل بود

جادوی چشم تو دیدم همه را شامل بود

سوی بستان شد ز.نو وزان باد نو بهاری 

چمن زگل خبر دهد از جمال نكویان  

شكوفه رخسارِ نكو آراید     

گیتی جوان شد نموده شبنم از گل بالین 

بلبل با گل كرده تازه پیمان عشق و یاری

صبا زدل بَرَد مِحن با نسیم بهاری

بنفشه از طُرّه گره بگشاید

 به گریه ابر از غم چون فرهاد

هستی را نَبُوَد ثمری غیر از مستی و بی خبری

ساقی می ده تا گل باقیست 

وفا نباشد چو خنده گل دنیا را 

طَرفِ گلزاری با گل رخساری مستی كن

كایام عمر جاویدان نیست

بهار شادی فرصت دان یارا