برگ سبز ۴۵

چشم بگشا که جلوۀ دلدار

این تماشا چوبنگری گویی

به تجلی است از درودیوار

لیس فی الدارغیره دیار

منسوب به عطار(قصیده) 

بودآیا که خرامان ز دَرَم بازآیی

جزتو اندرنظرم هیچ کسی می ناید

گره ازکار فروبستۀ ما بگشایی

وین عجب ترکه توخود روی به کس ننمایی

عراقی (غزل)

روشنک (دکلمه)

تا طرّه بردوعارض خُرم فکنده ای

در لعل خویش و دیدۀ من دُرنشانده ای

چون زلف خویش صد دل درهم فکنده ای

درزلف خویش و قامت من خَم فکنده ای

تاطرّه بردوعارض خُرم فکنده ای

درلعل خویش و دیدۀ من دُرنشانده ای

آخِرچه حکمت است نگویی کزین صفت

چون زلف خویش صد دل درهم فکنده ای

درزلف خویش و قامت من خَم فکنده ای

دلها زما ببُرده و درغم فکنده ای

شاعر(نامعلوم)

وزیری (آواز)

تاکی به تمنای وصال تو یگانه

هرکس به زبانی سخن رسم توگوید

گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد

مقصود من ازکعبه و بتخانه تویی تو

اشکم بود ازهرمژه چون سیل روانه

بلبل به غزل خوانی و قُمری به ترانه

یعنی که تورا می طلبم خانه به خانه

مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه

حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار

امید بهایی به وفورکرم توست

اوخانه همی جوید و من صاحب خانه 

نه ازعمل خویش و نه از اهل زمانه 

عصمت بخاریی (غزل)

 روشنک (دکلمه) 

زیبد که زدرگاهت نومید نگردد باز

آن کس که به امیدی برخاک دَرت افتد 

عراقی (غزل)

این هم برگ سبزی بود تحفۀ درویش. علی نگهدار شما.