گلهای رنگارنگ ث۲۱۴

تا به کوی تو به امید نیاز آمده ایم  

تا نسیمی ز گلستان جمالت یابیم  

شمع سان در رهت از سوز و گداز آمده ایم

بلبل   آسا   همه  ره  نغمه  نواز   آمده ایم

از اول  امروز  چه  آشفته   و  مستیم  

زان باده که دادی تو واین عقل که ماراست 

امروز  سر  زلف  تو   مستانه   گرفتیم 

رندان   خرابات   بخوردند   و    برفتند 

خاموش    که   تا  هستی  او کرد  تجلّی   

آشفته  مگویید  که   آشفته  شدستیم

معذور  همی  دار  اگر جام  شکستییم

صد  بار  گرفتیم و دو صد بار ببستیم

ماییم  که  جاوید  بخوردیم و نشستیم

هستیم بدان سان که ندانیم  که هستیم

دل به  سودای  تو  بستیم  خدا  می داند

با غم عشق تو عهدی  ببستیم نخست

به  امیدی  که  گشاید  ز  وصال تو دری  

دیده پر خون و دل آتشکده و جان بر کف

دوش با شمس خیال تو به دل جویی گفت 

وز  مَه  و  مِهر  گسستیم  خدا  می داند

بر  همانیم  که  بستیم   خدا    می داند

دَرِ   دل  بر  همه  بستیم  خدا   می داند

روز و شب جز تو نجستیم خدا می داند

آرزومند   تو   هستیم   خدا     می داند

داد از دل ، فریاد از دل                       
كی گردم آزاد از دل   
هرجا با یك هوس رود
گل بیند در قفس رود 
 داد از دل  ، فریاد از دل
چون رود پی كسی سر ز پا نمی شناسد
غیر یارِ خود دگر آشنا نمی شناسد
نمی گریزد ، نمی هراسد
بلا و آفت و قضا درین سرا نمی شناسد
نمی رود پی بقا ، به جز فنا نمی شناسد
اگر بگویمش شبی غم خوارِمن شو
به بام و در زند كه دور از كارِ من شو
ز دست دل چه می كشم وای
به زندگی در آتشم وای
یك دم ، یك جا ، بندش نكنم
هرگز رام از پندش نكنم
 داد از دل، فریاد از دل