برگ سبز ۴۹

چشم بگشا كه جلوهٔ دلدار

این تماشا چو بنگری گویی 

به تجلی است از در و دیوار

لیس فی‌الدار غیرهٔ دیّار

مرا مسوزكه نازت ز كبریا افتد

لباس فقر به زاری نصیب هر كس نیست 

چو خس تمام شود شعله هم ز پا افتد

خوشا تنی كه بر آن نقش بوریا افتد

كشنده‌تر زمرض منت طبیبان است

دلم ز همرهی اشك وا نمی‌ماند  

خوش است درد به شرطی كه بی‌دوا افتد

نه آتشی است كه از كاروان جدا افتد

امروز مهار خویش ز بیگانه ندانیم*   

گفتند دراین خانه یكی دام نهان است

از عقل و ادب هیچ مگویید كه امروز  

مستیم بدان‌سان كه ره خانه ندانیم

در دام چنانیم كه ما دانه ندانیم

جز حالت شوریدهٔ دیوانه ندانیم

باده ده و كم پرس كه چندم قدح است این 

شمس‌الحق تبریز بده رطل پیاپی

كز یاد تو ما باده و پیمانه ندانیم

تا بار دگر جرعه ز خمخانه ندانیم

هر سو كه دویدیم همه سوی تو دیدیم

هر قبله كه بگزید دل از بحر عبادت 

در دیدهٔ شهلای بتان همه عالم 

هر جا كه رسیدیم سر كوی تو دیدیم

آن قبلهٔ دل را خم ابروی تو دیدیم

كردیم نظر نرگس جادوی تو دیدیم