گلهای رنگارنگ ب۲۴۰

به یك گره كه دو چشمت در ابروان انداخت              

زلف تو با عاشقان چه شعبده ساخت                    

هزار فتنه و آشوب در جهان انداخت

كه هركه جان و دلی داشت در میان انداخت

چه باز در دلت آمد كه مهر بر كندی             

ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست            

چه شد كه یار قدیم از نظر بیفكندی

هنوز وقت نیامد كه باز پیوندی

كفر و دین در بر عشاق نكوكار یكی است                

اگر از دیده تحقیق به عالم نگری                      

تا كه در میكده من پای نهادم دیدم                         

ما همه چون نی و تو خود همه دم نایی ما                 

با همه خلق جهان صلحم و اندر بر من                    

مختلف گرچه بود درد من و درمانش                   

كعبه و بتكده و سبحه و زنار یكی است

عشق و معشوقه و عاشق دل و دلدار یكی است

اهل آن جا همه مست می و هشیار یكی است

چون حقیقت نگری این همه گفتار یكی است

جور اغیار و سر مرحمت یار یكی است

خوش دلم زآنكه طبیبم یك و عطار یكی است

تا به دامان تو ما دست تولی زده ایم            

در خور مستی ما رطل و خم و ساغر نیست               

به تولای تو بر هر دو جهان پا زده ایم

ما از آن باده کشانیم كه دریا زده ایم

ای جوانی رفتی ز دستم

جوانی كجاییچرا رفتی                                

غم پیری نبود دیری                      

جوانی را ز كف داده ام رایگانی    

نه هشیار و نه مستم        

در خون نشستم

كه من از تو طرفی نبستم

كه در هم شكستم

كنون حسرت برم روز و شب بر جوانی

ندانم كه چه هستم

ندیدم سود از جوانی در زندگانی              

جفاها كشیدم دردا كه دیدم                    

غمت را نهفتم در سینه اما                    

ندیدم سود از جوانی در زندگانی                

تویی جلوه شبابم                              

امیدم كجایی كجایی                           

چه حاصل از زندگانی دور از جوانی

از مهربانان نامهربانی

با كس نگفتم راز نهانی

چه حاصل از زندگانی دور از جوانی

كه چون جویمت نیابم

گر در برم نیایی