گلهای رنگارنگ ب۲۵۸

قربان مقدمت كه به بزم من آمدی

دیدم ستاده سرو به پا سر فكنده گل

چون نور در دو دیده و جان در تن آمدی

گفتم یقین كه باز تو در گلشن آمدی

نیمه هشیاریم و یك نیم دگر مستانه ایم

عقل اگر با ما بود از عهد دیرین آشنا

لطفی ای ساقی كه ما محتاج یك پیمانه ایم

بگذر از ما گو كه نیز از خویشتن بیگانه ایم

مستغنی است از همه عالم گدای عشق

عشق و اساس عشق نهادند بر دوام

پروانه محو كرد در آتش وجود خویش

آنها كه نام آب بقا وضع كرده اند

ما و گدایی در دولت سرای عشق

هرگز خلل پذیر نگردد بنای عشق

یعنی كه اتحاد بود انتهای عشق

گفتند نكته ای ز دوام و بقای عشق

دل بردی از من به یغما ای ترك غارتگر من

عشق تو در دل نهان شد دل زار و تن ناتوان شد

اول دلم را صفا داد آینه ام را جلا داد

دیدی چه آوردی ای دوست از دست دل برسرمن

رفتی چو تیر و كمان شد از بار غم پیكر من

آخر به باد فنا داد عشق تو خاكستر من

بده ای ساقی بزم آن قدح هوش زدای

بده آن باده كه در پرده سرا چون نوشند

كه به یك باره كند ریشه اندیشه ز جای

غم و اندوه نگردد بدر پرده سرای