برگ سبز ۵۱

چشم بگشا که جلوه دلدار

این تماشا چو بنگری گویی  

به تجلی است از در و دیوار

لیس فی الدار غیره و دیار

من مست و تو دیوانه ما را که برد خانه

در شهر یکی کس را هشیار نمی بینم

جانا به خرابات آ تا لذت جان بینی

صد بار تو را گفتم کم ده دو سه پیمانه

هر یک بتر از دیگر شوریده و دیوانه

جان را چه خوشی باشد بی صحبت جانانه

من مست و تو دیوانه ، ما را که برد خانه 

در شهر یکی کس را هشیار نمی بینم

جانا به خرابات آ تا لذت جان بینی

صد تو را گفتم کم ده دو سه پیمانه

هر یک بتر از دیگر شوریده و دیوانه

جان را چه خوشی باشد بی صحبت جانانه

هر گوشه یکی مستی دستی زده بر دستی

ای لولیٍ بربط زن تو مست تری یا من 

تو وقف خراباتی ، خرجت می و دخلت می

زان ساقیٍ سر مستی با ساغر شاهانه

ای پیشٍ تو چو مستی افسونٍ من افسانه

زین دخل به هشیاران مسپار یکی دانه

هر گوشه یکی مستی دستی زده بر دستی

تو وقف خراباتی، خرجت می و دخلت می 

زان ساقیٍ سر مستی با ساغر شاهانه

زین دخل به هشیاران مسپار یکی دانه

از خانه برون رفتم ، مستیم به پیش آمد 

گفتم زکجایی تو ، تسخر زدو گفتا من؟ 

نیمیم ز آب و گٍل نیمیم ز جان و دل 

در هر نظرش مضمر صد گلشن و کاشانه

نیمیم زترکستان نیمیم زفرغانه

نیمیم لبٍ دریا، نیمیم همه دُردانه

از خانه برون رفتم ، مستیم به پیش آمد

چون کشتیٍ بی لنگر گژ می شد و مژ می شد

گفتم زکجایی تو، تسخر زدو گفتا من؟

نیمیم ز آب و گٍل نیمیم ز جان و دل 

در هر نظرش مضمر صد گلشن و کاشانه

وز حسرتٍ او مرده صد عاقل و فرزانه

نیمیم زترکستان نیمیم زفرغانه

نیمیم لبٍ دریا، نیمی همه دُردانه

گفتم که رفیقی کن با من که منت خویشم 

من بی سر و دستارم ، در خانه ی خمارم 

شمس الحق تبریزی از فتنه چه پرهیزی

گفتا که بنشناسم من خویش ز بیگانه

یک سینه سخن دارم ، زان شرح دهم یا نه

اکنون که در افکندی صد فتنه ی فتانه

مرا مسوز که نازت زکبریا افتد 

لباس فقر به زاری نصیبٍ هر کس نیست 

کشنده تر ز مرض منتٍ طبیبان است 

چو خس تمام شود شعله هم زپا افتد

خوشا تنی که بر آن نقشٍ بوریا افتد

خوشست درد به شرطی که بی دوا افتد