گلهای رنگارنگ ۴۸۰ دیگر

کِی بی تو دَم زدم که دل مبتلا نسوخت     

جزشمع کس برآتشم امشب نداشت دست 

تا دل نسوختم دل گرمی نیافتم  

ننهاد تیغ جور زکف تا مرا نکُشت 

ازآه گرم سینه جدا دل جدا نسوخت

جز بَهر آشنا جگر آشنا نسوخت

افسرده آن که سینه به داغ جفا نسوخت

ننشست آتش غضبش تا مرا نسوخت

گفتمش:" گُل" رُخش دمید که من     

گفتمش:" کیست بندۀ قد تو؟" 

گفتمش:"کیست بهترازخورشید؟"  

گفتمش:" کیست بیخود ازغم تو؟"  

گفتمش غنچه لب گزید که من

سرو از باغ سَرکشید که من

پرده از روی خود کشید که من

گُل به تن پیرهن درید که من

آرام تو رفتار به سرو چمن آموخت 

رنگین چوگُل ازمِی به شبستان شدی و شمع  

تمکین تو شوخی به غزال خُتن آموخت

از شعلۀ رخسار تو افروختن آموخت

سرو قدت جلوه کرد قدرصنوبرشکست                       

هندوی دربان تو چوب سیاست به قهر                        

لعل لبت خنده زد قیمت شکّرشکست

ازکف خاقان گرفت بَرسَرقیصرشکست

دیشب همه شب دربَرم آن سلسله مو بود  

مه دلکش و گل نغز و هوا غالیه بو بود

آن دم که چمن بود پر از نغمۀ بلبل 

آن گل که سراپا همه رنگ و همه بو بود

او از می و من از می عشقش شده سرمست 

لب بسته و در سینه بسی راز مگو بود   

هم صحبت من او شد و هم صحبت او من  

دامان چمن پر گل و در دامن گلزار 

روح من و جسم من و آمال من او بود  

من بودم و او بود

من بودم و او بود

من بودم و آن گل

من بودم و او بود

او سرخوش و من مست

من بودم و او بود

در ساحت گلشن

من بودم و دلدار

من بودم و او بود

ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت                        

بارغمی که خاطرما خسته کرده بود                         

کار چراغ خلوتیان باز در گرفت

عیسی دَمی خدا بفرستاد و برگرفت