گلهای رنگارنگ ب۵۱۰

نگاه كن كه نریزد دهی چو باده به دستم

كنم مصالحه یك سر به صالحان می كوثر

فدای چشم تو ساقی به هوش باش كه مستم

به شرط آن كه نگیرند این پیاله ز دستم

آمدی كه با دلم گفت و گو كنی

از چه رو تو ندانستی كه دلی نمانده مرا

خانه دل مرا زیر و رو كنی

رنج این غم زندگی به جان رسانده مرا

سرد و خاموشم همه شب تنها

از چه رو تو ندانستی كه دلی نمانده مرا

این افسانه شب سیه ام گوید

رنج این غم زندگی به جان رسانده مرا

كه آتش درونم خدای من مرا رها نكرده

گر به ابر چشمم باران بارد

كه آتش درونم خدای من مرا رها نكرده

آمدی كه با دلم گفت و گو كنی

از چه رو تو ندانستی كه دلی نمانده مرا

در این غمم كه سوزد ز آه من دل از خدا نكرده

یا به دل نشان از یاران دارد عشق آتشینی بر جان دارد

در این غمم كه سوزد ز آه من دلت خدا نكرده

خانه دل مرا زیر و رو كنی

رنج این غم زندگی به جان رسانده مرا

ز قامتش چو گرفتم قیاس روز قیامت

نه شیخ می دهدم توبه و نه پیر مغان می

نشست و گفت قیامت به قامتی است كه هستم

ز بس كه توبه نمودم ز بس كه توبه شكستم

بسم از هوا گرفتن كه پری نماند و بالی

نه ره گریز دارم نه طریق آشنایی

چه خوش است در فراقی همه عمر صبر كردن 

به كجا روم ز دست ات كه نمی دهی مجالی

چه غم اوفتاده ای را كه تواند احتمالی

به امید آن كه روزی به كف اوفتد وصالی

من آن نیم كه توان حرفی از زبانم گفت

تو مهربان نشدی ور نه آنچه در دل بود

چه كرده ای تو چه دیدم چه می توانم گفت

هزار بار فزون ناله از زبانم گفت

گر به خاكم گل بروید گل نچیند گل نبوید

شمع مجلس گر تو باشی از هوا پروانه بارد

ترك جان می گویم و می گیرم از لعل تو بوسی

بخت آنم كو كه با من خوش بخندد خوش بگوید

ور گل گلشن تو باشی از زمین بلبل بروید

هركه دست از جان بشوید هرچه می خواهد بگوید

خرابم ز مستی خرابم خدایا

ره كعبه از هر بیابان كه پرسم

به هر سینه ای سر نهم ناله خیزد 

مرا شاید از شعله ها آفریدی

ز هر موج ویران شود خانه من

دلم شکوه از ماه و پروین ندارد

شرابم سرا پا شرابم خدایا

دهد خار صحرا جوابم خدایا

غمم حسرتم التهابم خدایا

ز سر تا به پا پیچ و تابم خدایا

به دریای هستی حبابم خدایا

ای مثل من پر دیده تو ای مثل تو كم دیده من

فرهاد و من هر یك روان كردیم در حد توان

او قد ز ناز افراخته من تن به عجز انداخته

دل با خیالش رو برو شب تا سحر در گفتگو

بر من بسی بگزیده تو بر تو كسی نگزیده من

یك جوی شیر از سنگ او صد جوی خون از دیده من

مانند سرو و فاخته بالیده او نالیده من

گرد دلم گردیده او گرد سرش گردیده من

من آن نیم كه توان حرفی از زبانم گفت

تو مهربان نشدی ور نه آنچه در دل بود

چه كرده ای تو چه دیدم چه می توانم گفت

هزار بار فزون ناله از زبانم گفت

آمدی كه با دلم گفت و گو كنی

از چه رو تو ندانستی كه دلی نمانده مرا

خانه دل مرا زیر و رو كنی

رنج این غم زندگی به جان رسانده مرا

سرد و خاموشم همه شب تنها

از چه رو تو ندانستی كه دلی نمانده مرا

این افسانه شب سیه ام گوید

رنج این غم زندگی به جان رسانده مرا

كه آتش درونم خدای من مرا رها نكرده

گر به ابر چشمم باران بارد

كه آتش درونم خدای من مرا رها نكرده

آمدی كه با دلم گفت و گو كنی

از چه رو تو ندانستی كه دلی نمانده مرا

در این غمم كه سوزد ز آه من دل از خدا نكرده

یا به دل نشان از یاران دارد عشق آتشینی بر جان دارد

در این غمم كه سوزد ز آه من دلت خدا نكرده

خانه دل مرا زیر و رو كنی

رنج این غم زندگی به جان رسانده مرا