گلهای جاویدان ؟#۴

الهی سینه ای ده آتش افروز

هر آن دل را كه سوزی نیست، دل نیست  

دلم پُر شعله گردان، سینه پُر دود  

در آن سینه دلی وان دل همه سوز

دل افسرده غیر از آب و گِل نیست

زبانم كن به گفتن آتش آلود

دلم را داغ عشقی بر جبین نِه 

به راه این امید پیچ در پیچ 

زبانم را بیانی آتشین ده

مرا لطف تو می باید  دگر هیچ

روزگاری من و دل ساكن كویی بودیم  

عقل و دین باخته، دیوانه رویی بودیم  

ساكن كوی بُت عربده جویی بودیم

بسته سلسله سلسله مویی بودیم

کس در آن سلسه غیر از من و دل بند نبود

یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او 

بسكه دادم همه جا شرح دل آرایی او  

داد رسوایی من شهرت زیبایی او

شهر پُر گشت زغوغای تماشایی او

این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد

كی سرِ برگ منِ بی سر و سامان دارد

پیش او  یار نو و یار كهن هر دو یكی ست

قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دو یكی ست

حرمت مدعی و حرمت من هر دو یكی ست

نغمه بلبل و فریاد زَغَن هر دو یكی ست

این ندانسته كه قدر همه یكسان نَبُوَد

زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نَبُوَد 

مدتی در ره عشق تو دویدیم بس است

قدم از راه طلب باز كشیدیم بس است  

راه صد بادیه درد بریدیم بس است

اول و آخر این مرحله دیدیم بس است

بعد از این ما و سر كوی دل آرای دگر

با غزالی به غزلخوانی و غوغای دگر

مدتی در ره عشق تو دویدیم بس است 

قدم از راه طلب باز كشیدیم بس است 

راه صد بادیه درد بریدیم بس است

اول و آخر این مرحله دیدیم بس است

بعد ازاین ما و سر كوی دل آرای دگر

با غزالی به غزلخوانی و غوغای دگر