برگ سبز ۸

این تماشا چو بنگری گویی                           

لیس فی الدار غیره دیار

عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست                 

اجزای وجودم همگی دوست گرفت                          

تا کرد مرا تهی و پُر ز دوست

نامی است زمن برمن و باقی همه اوست

درعشق توگَه پست وگَهی مست شوم             

در پستی و مستی ارنگیری دستم                              

وزیاد تو گه نیست گهی هست شوم

یکبارگی ای نگار از دست شوم

من ذکرروضه کردم و کوی توخواستم                       

کردم حدیث نرگس و چشم تو در نظر  

ازسنبل معطروریحان مُشک رنگ 

گرکرده ام حکایتی از مهرو ماه  

وصف نسیم جنّت ار گفته ام بسیط 

گفتی عماد وصف مَلَک بیش از این مکن  

گفتم حکایت گُل و روی تو خواستم

وصف بنفشه گفتم وموی توخواستم

جعد سیاه غالیه بوی تو خواستم

بد مِهرم ارنه روی نکوی توخواستم

عیبم مکن که نکهت کوی تو خواستم

خُلق فرشته گفتم و کوی تو خواستم

همه شب راه دلم بر خم گیسوی تو بود                       

زان شکستم به هم آیینۀ خودبینی را               

آه ازاین راه که باریک ترازموی تو بود

که نگاهم همه در آیینۀ روی تو بود

دیدن روی توو دادن جان مطلب ماست                       

بت روی توپرستیم و ملامت شنویم                

پرده بردارزرخساره که جان برلب ماست

بت پرستی اگراین است که این مذهب ماست