برگ سبز ۱۲

چشم بگشا که جلوهٔ دلدار

این تماشا چو بنگری گویی

به تجلی است از در و دیوار

لیس فی‌الدار غیرهُ دیّار

گوینده: روشنك

دل سراپردهٔ محبت اوست

دور مجنون گذشت و نوبت ماست

دل سراپردهٔ محبت اوست

دور مجنون گذشت و نوبت ماست

من كه باشم در آن حَرَم كه صبا

دیده آیینه‌دار طلعت اوست

هر كسی پنج روزه نوبت اوست

دیده آیینه‌دار طلعت اوست

هر كسی پنج روزه نوبت اوست

پرده‌دارِ حریمِ حُرمتِ اوست  

حافظ (غزل)

سنایی غزنوی (قصیده)

من به هر جمعیتی نالان شدم

هر كسی از ظن خود شد یار من

جفت بد حالان و خوشحالان شدم

از درون من نجست اسرار من 

من به هر جمعیتی نالان شدم

هر كسی از ظن خود شد یار من

جفت بد حالان و خوشحالان شدم

از درون من نجست اسرار من 

من به هر جمعیتی نالان شدم

هر كسی از ظن خود شد یار من

سّر من از نالهٔ من دور نیست

آتش است این بانك نای و نیست باد

آتش عشق است كاندر نی فتاد

نی حدیث راه پُر خون می كند

جفت بد حالان و خوشحالان شدم

از درون من نجست اسرار من 

لیك چشم و گوش را آن نور نیست

هر كه این آتش ندارد نیست باد

جوشش عشق است كاندر می فتاد

قصه‌های عشق مجنون می كند

مولانا (مثنوی)

بخروشیدم گفت خموشت خواهم

برجوشیدم گفت كه نی ساكن باشد

خاموش شدم گفت خروشت خواهم

ساكن گشتم گفت به جوشت خواهم

در بزم تو ای شمع منم زار و اسیر

با غیر سخن كنی كه از رشك بسوز

در كشتن من هیچ نداری تقصیر

سویم نكنی نگه كه از غصه بمیر