برگ سبز ۴۴

چشم بگشا كه جلوهٔ دلدار

این تماشا چو بنگری گویی 

به تجلی است از در و دیوار

لیس فی‌الدار غیرهُ دیّار

به مویی بسته صبرم نغمهٔ تار است پنداری 

به مویی بسته صبرم  نغمهٔ تار است پنداری

به تحریك نسیمی خاطرم آشفته می‌گردد  

دلم از هیچ می‌رنجد دل یار است پنداری

دلم از هیچ می‌رنجد دل یار است پنداری

به خود رأیی سر زلفین دلدار است پنداری

به مویی بسته صبرم  نغمهٔ تار است پنداری

به تحریك نسیمی خاطرم آشفته می‌گردد  

به نوعی طعن مردم را هدف گشتم كه دامانم  

دلم از هیچ می‌رنجد دل یار است پنداری

به خود رأیی سر زلفین دلدار است پنداری

ز سنگ كودكان دامان كهسار است پنداری

ما چون ز دری پای كشیدیم كشیدیم 

رم دادن این صید از آغاز خطا بود 

دل نیست كبوتر كه چو برخاست نشیند 

امید زهر كس كه بریدیم بریدیم

حالا كه رماندی و رمیدیم رمیدی

از گوشهٔ بامی كه پریدیم پریدیم

ما به كوی تو به امید نیاز آمده‌ایم  

تشنگان ره شوقیم به امید نجات 

شاید ار مرحمتی اهل نظر فرمایند 

شمع‌ سان در رهت  از سوز و گداز آمده‌ایم

پیش سرچشمهٔ حیوان به نیاز آمده‌ایم

سوی ما كز ره بس دور و دراز آمده‌ایم