یک شاخه گل ۲۱۸

مستم خرابم بی خودم منعم مكن عیبم مگو 

ای عارف بی خویشتن خرده منه با عاشقان

افتان و خیزان می روم می بین و این با كس مگو

دیوانه واری می روم خانه به خانه كو به كو

مستم خرابم بی خودم منعم مكن عیبم مگو 

ای عارف بی خویشتن خرده منه با عاشقان

افتان و خیزان می روم می بین و این با كس مگو

دیوانه واری می روم خانه به خانه كو به كو

سحر زمیكده گریان و دردناك شدم

چراغ دیدهٔ من شمع روی ساقی بود

زبس كه همچو فغانی كشیده ام دم سرد

به راه دوست فتادم چو اشك و خاك شدم

كه زد به خرمنم آتش چنان كه پاك شدم

اثر نماند زمن سوختم هلاك شدم

سحر زمیكده گریان و دردناك شدم

چراغ دیدهٔ من شمع روی ساقی بود

زدلق زهد فروشان نیافتم خبری

سحر زمیكده گریان و دردناك شدم 

به راه دوست فتادم چو اشك و خاك شدم

كه زد به خرمنم آتش چنان كه پاك شدم

غبار دامنِ رندان جامه چاك شدم

به راه دوست فتادم چو اشك و خاك شدم

دارم دلی هوای بسی خوبرو در او  

بر شمع آفتاب زند خنده از طرب  

یك قطره خون گرم و هزار آرزو در او

هر دل كه تافت پرتو روی نكو در او