یک شاخه گل ۲۴۰

      
یک شاخه گل برنامهٔ شمارهٔ ۲۴۰        
         
گوینده: روشنک        
 

یار برداشت زرخ پرده برای دل من 

نتوان گفت زمین است و سما خلوت دوست

دل من کشتی نوح است بدریای وجود 

نرسیدند بسرمنزل مقصود صفا  

برد از من دل و بنشست بجای دل من

خلوت سلطنت اوست سرای دل من

ناخدای دل کشتیست خدای دل من

مگر آن قوم که رفتند بپای دل من

  
      حکیم صفای اصفهانی (غزل)
       
  سرایندهٔ این ابیات چنانکه از بیت مقطع شنیدید صفا تخلص مینموده.  
       
       
  نرسیدند بسرمنزل مقصود صفا    مگر آن قوم که رفتند بپای دل من  
       
       
  نامش محمد حسین بود زادگاهش اصفهان و بطوریکه ادیب نیشابوری مینویسد از پانزده سالگی عازم خراسان شد و در آنجا ساکن گشت و تا پایان عمر در آنجا مقیم بود صفای اصفهانی از شعرای بنام قرن سیزدهم است و چون در فلسفه و حکمت دست داشته به حکیم صفای اصفهانی مشهور گردیده است حکیم صفای اصفهانی مردی بود وارسته و آزاده در سرایندگی بواسطهٔ ترکیبات بدیع شیوهٔ خاص و بحوریکه برای غزلیات خود انتخاب مینموده و بخصوص اینکه از تقلید معترض بوده از سایر شعرای قرن اخیر ممتاز است از حکیم صفای اصفهانی دیوانی چند باقیست از آنجمله دیوانیکه بخط میرابوالقاسم خوش نویس آستان قدس رضویست.  
       
       
آواز: فاخته ای      
  دل بردی از من بیغما ای ترک غارتگر من    
    دیدی چه آوردی ای دوست از دست دل بر سر من  
       
  عشق تو در دل نهان شد دل یارو تن ناتوان شد    
    رفتی چو تیر و کمان شد از بار غم پیکر من  
       
  هر دم دلم را صفا داد آیینه ام را گرا داد    
    آخر بباد فنا داد عشق تو خاکستر من  
       
  هر دم دلم را صفا داد آیینه ام را گرا داد    
    آخر بباد فنا داد عشق تو خاکستر من  
      حکیم صفای اصفهانی (غزل)
       
       
  پیوسته دلت شاد و لبت خندان باد    


Back to programme page