برگ سبز ۶۱

چشم بگشا که جلوه دلدار

این تماشاچوبنگری گویی

به تجلی است از درو دیوار

لیس فی الدار غیره دیّار

ماکیستیم عاشق ازجان گذشته ایم 

در راه دوست دین و دل از دست داده ایم 

با دَرد خوگرفته ز درمان گذشته ایم

هستی به باد رفته ایم از جان گذشته ایم

ماکیستیم عاشق از جان گذشته ایم

محنت کشیده ایم به غم و دَرد مبتلا

با دَرد خوگرفته ز درمان گذشته ایم

افتاده دَردمند و ز درمان گذشته ایم

دلداده ایم به کوی تو مشکل رسیده ایم  

در پیش موج حادثه بر پا سِتاده ایم

بیچاره ایم ز وصل تو آسان گذشته ایم

کَشتی شکسته ای و ز طوفان گذشته ایم

ای کرده سفر خدانگهدار تو باد  

هر چند به جز جور و جفا کار تو نیست 

در هر قدمی لطف خدا یار تو باد

ندر حق ما مهر و وفا کار تو باد

تا خبردارم از او بی خبر از خویشتنم

پیرهن می بدرم دم به دم از غایت شوق

ای رقیب این همه سودا ز من خسته مکن*   

گر همین سوز بود با من مسکین در گور

مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک   

لب سعدی و دهانت زکجا تا به کجا    

 با وجودش ز من آواز نیاید که منم

که وجودم همه او گشت و من این پیرهنم

برکَنم دیده که من دیده از او برنکَنم

خاک اگر باز کنی سوخته یابی کَفنم

چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم**

این قدَر بس که رود نام لبت دردهنم