یک شاخه گل ۲۴۷

در چهرهٔ مه رویان انوار تو می بینم   

در مسجد و میخانه جویای تو می باشم 

در لعل گهر باران گفتار تو می بینم

در کعبه و بتخانه رخسار تو می بینم

دل و دین و عقل وهوشم همه را به آب دادی     

در خرمی گشودی چو جمال خود نمودی  

زکدام باده ساقی به من خراب دادی

ره درد و غم ببستی چو شراب ناب دادی

در نمازم خم ابروی تو در یاد آمد   

بوی بهبود زاوضاع جهان می شنوم 

دلفریبان نباتی همه زیور بستند    

مطرب از گفتهٔ حافظ غزلی نغز بخوان      

حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

شادی آورد گل و باد صبا شاد آمد

دلبرِ ماست که با حُسنِ خدا داد آمد

تا بگویم که زعهد طربم یاد آمد

مغنّی بیا عود را ساز کن   

مغنّی زاشعار من یاد کن  

مغنّی بزن خسروانی سرود

که از آسمان مژدهٔ فرصتست  

نو آئین نوائی خوش آغاز کن

دلِ پیر و برنا از آن شاد کن

بگو با حریفان به آواز رود

مرا با عدو عاقبت نصرتست

مغنّی کجایی به گلبانگ رود

به مستان نوید سرودی فرست  

به یاد آور آن خسروانی سرود

به یاران رفته درودی فرست

مغنّی کجایی به گلبانگ رود  

به مستان نوید سرودی فرست 

به یاد آور آن خسروانی سرود

به یاران رفته درودی فرست

مغنّی بزن خسروانی سرود

که از آسمان مژدهٔ فرصتست 

بگو با حریفان به آواز رود

مرا بر عدو عاقبت نصرتست

مغنّی نوای طرب ساز کن  

چنان برکش آهنگِ این داوری  

به قول و غزل قصه آغاز کن

که ناهیدِ چنگی به رقص آوری

مغنّی نوای طرب ساز کن   

چنان برکش آهنگِ این داوری

به قول و غزل قصه آغاز کن

که ناهیدِ چنگی به رقص آوری