یک شاخه گل ۲۵۰

مقدور من سری است که در پایت افکنم 

ای عشق همه بهانه از تست 

آن بانگ بلند صبحگاهی  

من اندُهِ خویش را ندانم     

من خامشم این ترانه از تست

وین زمزمهٔ شبانه از تست

این گریهٔ بی بهانه از تست

ای عشق همه بهانه از تست 

این بانگ بلند صبحگاهی

من اندُهِ خویش را ندانم 

ای آتش جان پاکبازان   

افسون شدهٔ ترا زبان نیست  

کشتی مرا چه بیم دریا     

من خامشم این ترانه از تست

وان زمزمهٔ شبانه از تست

این گریهٔ بی بهانه از تست

در خرمن من زبانه از تست

ور هست همه فسانه از تست

طوفان زتو و کرانه از تست

ای عشق همه بهانه از تست   

این بانگ بلند صبحگاهی 

کشتی مرا چه بیم دریا طوفان  

من می گذرم خموش و گمنام  

من خامشم این ترانه از تست

وان زمزمهٔ شبانه از تست

زتو و کرانه از تست

آوازهٔ جاودانه از تست 

تا بر آن چهرهٔ زیبا نظر انداخته ایم  

 ای که قصد سر ما داری اگر لایق تست 

اوحدی راز خود از خلق نمی پوشاند 

تا بر آن چهرهٔ زیبا نظر انداخته ایم   

خانهٔ عقل به یکباره بر انداخته ایم 

بپذیرش که به پای تو در انداخته ایم

گو ببینند که ما پرده بر انداخته ایم 

خانهٔ عقل به یکباره بر انداخته ایم 

گر باده دهی وگر نه غم نیست  

می را چه اثر به پیشِ چشمت

پیش تو چه توسنی کند عقل  

من می گذرم خموش و گمنام 

چون سایه مرا زخاک بر گیر 

مست از تو شرابخانه از تست 

کاین مستیِ شادمانه از تست 

رام است که تازیانه از تست 

آوازهٔ جاودانه از تست 

کاینجا سرو آستانه از تست

 من می گذرم خموش و گمنام 

پیش تو چه توسنی کند عقل 

من می گذرم خموش و گمنام   

چون سایه مرا زخاک بر گیر  

آوازهٔ جاودانه از تست

رام است که تازیانه از تست

آوازهٔ جاودانه از تست

کاینجا سرو آستانه از تست