یک شاخه گل ۲۶۸

عمر منست زلف تو به که دراز بینمش

عشق تو گفته بود هان سعدی و آرزوی تو

دست به جان نمی رسد تا به تو برفشانمش

جان منست لعل تو به که به لب رسانمش

بس نکند ز عاشقی تا ز جهان جهانمش

بَر که توان نهاد دل تا ز تو واستانمش؟

عمر منست زلف تو به که دراز بینمش

عشق تو گفته بود هان سعدی و آرزوی تو

جان منست لعل تو به که به لب رسانمش

بس نکند ز عاشقی تا ز جهان جهانمش

رواق منظر چشم من آستانۀ توست

دلت به وصل گُل ای بلبل صبا خوش باد

تو خود چه آیتی ای شهسوار شیرین کار  

سرود مجلست اکنون فلک به رقص آرد

کَرم نما و فرود آ که خانه خانۀ توست

که در چمن همه گلبانگ عاشقانۀ توست

که توسنی چو فلک رام تازیانۀ توست؟

که شعر حافظ شیرین سخن ترانۀ توست

رواق منظر چشم من آستانۀ توست

دلت به وصل گُل ای بلبل صبا خوش باد

تو خود چه آیتی ای شهسوار شیرین کار  

کَرم نما و فرود آ که خانه خانۀ توست

که در چمن همه گلبانگ عاشقانۀ توست

که توسنی چو فلک رام تازیانۀ توست؟

که شعر حافظ شیرین سخن ترانۀ توست

ای جان خردمندان گویِ خم چوگانت

روز همه سَر برزد از کوه ولی ما را 

جان در تن مشتاقان از شوق به رقص آید

جان باختن آسانست اندر قدمت لیکن

بیرون نرود گویی کافتاد به میدانت

سَر بَر نزند خورشید الا ز گریبانت

چون باد به رقص آرد شاخی ز گلستانت

این جان نبُود جانا شایستۀ قربانت

اگرم حیات بخشی وگرم هلاک خواهی 

تو به آفتاب مانی ز کمال حُسن طلعت 

سَربندگی به حکمت بنهم که پادشاهی

که نظر نمی تواند که ببیندت کماهی