یک شاخه گل ۲۹۲

نخستین باده كاندر جام كردند 

چو خود كردند راز خویشتن فاش

زچشم مست ساقی بام كردن

عراقی را چرا بد نام كردند

عراقی (غزل)

اشعاری كه شنیدید نخستین غزلی است فخرالدین ابراهیم عراقی شاعر قرن هفتم در هندوستان سروده و آن به هنگامی كه همدان را به دنبال چشمانی سیاه و گیرا ترك گفته به هندوستان رفته و به شیخ ذكریای ملتانی یكی از اقطاب صوفیه پناه برده بود.

شدم از عشق تو شیدا كجایی

به جان می جویمت جانا كجایی 

عراقی (غزل )

آشكارا نهان كنم تا چند

دوست می دارمت به بانگ بلند

عراقی  (غزل عشاق‌نامه) 

دل كه دائم عشق می ورزید رفت

گفتمش جانا مرو نشنید رفت

عراقی (غزل )

شیخ ملتان چون به سوز عشق و پاكبازی او پی برد وی را در طریقت ارشاد نمود و به راه عشق ازلیش رهنمون گردید تا بدان جا كه پس از شیخ ملتان جانشین او شد. فخرالدین عراقی علاوه بر رباعیات و ترجیعات غزلهای شیوا و دل انگیز در عرفان عاشقانه ، دفتری كه به لمعات یا عشاق نامه مشهور است باقی گذارده كه در پایان دیوان او ملحوظ است.

زدو دیده خون فشانم زغمت شب جدایی

در گلستان چشمم زچه رو همیشه باز است

به كدام مذهب است این به كدام ملت است این

چه كنم، چه كنم كه هست اینها گل باغ آشنایی

به امید آن كه شاید تو به چشم من در آیی

بكشند عاشقی را كه تو عاشقم چرایی

قوامی (آواز)

زدو دیده خون فشانم ، زغمت شب جدایی

در گلستان چشمم ، زچه رو همیشه باز است

به كدام مذهب است این ، به كدام ملت است این

سر برگ و گل ندارم زچو رو روم به گلشن 

چه كنم كه هست اینها ، گل باغ آشنایی

به امید آن كه شاید ، تو به چشم من در آیی

 بكشند عاشقی را كه تو عاشقم چرایی

كه شنیده ام زگل ها همه بوی بیوفایی

سر برگ و گل ندارم زچو رو روم به گلشن

كه شنیده ام زگل ها همه بوی بیوفایی

سر برگ و گل ندارم زچو رو روم به گلشن

كه شنیده ام زگل ها همه بوی بیوفایی

زفراق چون ننالم من دل شكسته چون نی

كه بسوخت بند بندم زحرارت جدایی