یک شاخه گل ۲۹۵

بر زمین کوی جانان نقش پای تازه ای است

کیست می دانی صباحی گلستان عشق را 

گوئی آن نا آشنا را آشنای تازه ای است

داستان کهنه را داستانسرای تازه ای است

نگذشت بر گلی که دلم یاد او نکرد 

زخم تو هر که دید زمرهم کناره جست  

رخسارهٔ مراد و رخ آرزو ندید 

درخون من که بود که دستی فرو نکرد

درد تو هر که یافت دوا آرزو نکرد 

بر آستان میکده هر کس که رو نکرد

نالم همه دم که همدمی نیست مرا

گویم غم خویش با که غیر از دل خویش

غیر از غم بی کسی غمی نیست مرا  

چون جز دل خویش محرمی نیست مرا 

کنون که مجلس آرایِ رقیبانی 

رَوَم که سر به صحرا بِگذارم

چه بگویم که دردِ هجرانم را تو ندانی

کنون که شمعِ شب هایِ رقیبانی 

به رویِ عشقِ خود پا بِگذارم 

چه نویسم که نامهٔ مهجوران تو نخوانی

                           به جز فسانهٔ جدایی نَبُوَد هر برگِ کتابِ عشقِ ما دریغا

با من اکنون که عمرِ بی امان گذشته

وقت آن شد که لب ببندم از شکایت

خدا تو را نگیرد زجمعِ بی وفایان  

مهربان شو کز من جهان گذشته

کارِ من از آه و فغان گذشته

که تا ابد بسوزد روانِ آشنایان

                            بُگذر از من که من بسی حکایتِ نگفته دارم   

با من اکنون که عمرِ بی امان گذشته

وقت آن شد که لب ببندم از شکایت

مهربان شو کز من جهان گذشته

کارِ من از آه و فغان گذشته

نگذشت بر گلی که دلم یاد او نکرد

زخم تو هر که دید زمرهم کناره جست

رخسارهٔ مراد و رخ آرزو ندید 

درخون من که بود که دستی فرو نکرد

درد تو هر که یافت دوا آرزو نکرد   

بر آستان میکده هر کس که رو نکرد