یک شاخه گل ۳۰۷

گر بِخارد پُشت من انگشت من               

همتی کو تا نخارم پُشت خویش                  

خَم شود از بار منت پُشت من

وارهم از منت انگشت خویش

بیا ساقی آن آب آتش خصال              

مدد کن به یک جرعهٔ بی غشم           

مغنی تو هم نغمه ای ساز کن            

که دل از بد و نیک خالی کنم             

به رقص اندر آیم کنم جان نثار           

تو دامن فشانی چو از روی ناز           

بده ساقی اکنون که دوران تست              

بده تا بر آیم از این تیره حال

که از بخت بد بر سر آتشم

در خرمی و فرح باز کن

به پیرانه سر خُردسالی کنم

به خاک رهت سادم ایمان نثار

منت جان فشانم زراه نیاز

صراحی و ساغر به فرمان تست

به کوی تو برم غبار راهی           

نه در دیدهٔ من فروغ اشکی                 

نظر از دو جهان سوی تو                 

زخاکستر من دگر چه خواهی

نه در سینهٔ من شراب آهی

دارم شبی تیره تر از موی تو دارم

مراد از جهان توئی                  

پرستم زجان ترا                 

مه مهربان توئی

که آرام جان توئی توئی تو