یک شاخه گل ۳۴۶

دلِ مجروحی از آن خنجرِ مژگان دارم              

طرفه حالیست مرا با تو که در روزِ وصال           

گریه ای گرمتر از خونِ شهیدان دارم

چشمِ امید به راهِ شبِ هجران دارم

چنان زکوی تو آوارهٔ جهان گشتم                

سیاه بختی از این بیشتر نمی باشد                  

که آنچه نشنوی از هیچکس سراغِ من است

که مجلسِ دگری روشن از چراغِ من است

ای زندگی در چشم من همچون سرابی

ای زندگی افسانه ای خواب و خیالی    

تو ای گل زجانم چه خواهی ندانم که من از غمت     

گرفتار عشقم به اشک و به آهم هستی گواهم   

تو افسونی افسانه سازی چو آرزو نقشِ بر آبی

نه در دلم صبر و قراری نه سوی او راهِ وصالی

چون سایهٔ سر گشته ای بی آشیانم

من بی گناهم سوزِ غم از جانانه ای دارم زجانش

تو ای زندگانی چه هستی چه هستی                   

ای زندگی در چشم من همچون سرابی                  

ای زندگی افسانه ای خواب و خیالی                   

که جامِ دلم را شکستی شکستی

تو افسونی افسانه سازی چو آرزو نقشِ بر آبی

نه در دلم صبر و قراری نه سوی او راهِ وصالی