یک شاخه گل ۳۴۷

بازی زلف تو امشب به سر شانه زچیست                 

حالت سوخته را سوخته دل داند و بس                     

خانه بر هم زدن این دل دیوانه زچیست

شمع دانست که جان دادن پروانه زچیست

دل کیست که گویم از برای غم تُست                    

لطفیست که می کند غمت با دل من                          

یا آن که حریمِ تن سرای غم تُست

ور نه دل تنگِ من چه جای غم تُست

شب به یک جرعه دلم شاد نکردی و گذشت             

نالهٔ تیشه بگوش دل شیرین می گفت                

باده خوردی و مرا یاد نکردی و گذشت

که گذر بر سر فرهاد نکردی و گذشت

ما به دل شادیم از باغ و بهار ما مپرس               

چشم گریان آوریم و جان پر حسرت بریم               

در جهان عشق زادیم از دیار ما مپرس

دیگر از آغاز و از انجام کار ما مپرس

مائیم که هرگز دم بی غم نزدیم               

بی شعلهٔ آه لب زهم نگشودیم                  

خوردیم بسی خون دل و دم نزدیم

بی قطرهٔ اشک چشم بر هم نزدیم

بازی زلف تو امشب به سر شانه زچیست              

حالت سوخته را سوخته دل داند و بس                      

خانه بر هم زدن این دل دیوانه زچیست

شمع دانست که جان دادن پروانه زچیست

مائیم که هر گز دم بی غم نزدیم                 

بی شعلهٔ آه لب زهم نگشودیم                 

خوردیم بسی خون دل و دم نزدیم

بی قطرهٔ اشک چشم بر هم نزدیم

از راه وفا گاه زما یاد توان کرد                

مستم زمی عشق چنان کز پس مرگم               

گاهی به نگاهی دل ما شاد توان کرد

صد میکده از خاک من آباد توان کرد