برگ سبز ۷۲

چشم بگشا كه جلوهٔ دلدار

این تماشا چو بنگری گویی 

به تجلی است از در و دیوار

لیس فی‌الدار غیرهُ دیّار  

یار بی پرده كمر بست به رسوایی ما

قامت افراخته می‌رفت و به شوخی می‌گفت

او ز ما فارغ و ما طالب او در همه حال

نقد دنیا به بهای لب ساقی دادیم

حالیا مست و خرابیم ز كیفیت عشق

ما تماشایی او خلق تماشایی ما

كه بتی چهره نیفروخت به زیبایی ما

بت پرستیدن او بنگر و خودرأیی ما

تا كجا صرف شود مایهٔ عقبایی ما

پس از این تا چه رسد بر سر رسوایی ما

عشق تو با خاك ره ساخته یكسان مرا 

هر چه كه خواهی بكن هر چه كه خواهی بگو 

كعبهٔ من كوی تو قبله‌ام ابروی تو  

پای به سر نه كنون از ره احسان مرا

دادن فرمان تو را بردن فرمان مرا

غیر بلای تو كو مذهب و ایمان مرا

ای دل من تو را بشارت باد

دوست از من تو را همی طلبد

دست و پایش ببوس و مسكن كن  

عاشقان را خدای صبر دهاد  

وای عشق و چه آفتی كه ز تو  

كه تو را من به دوست خواهم داد

رو بر دوست هر چه بادا باد

زیر آن زلفكان چون شمشاد

همه كس را بلای عشق مباد

هیچ عاشق همی نیابد داد