یک شاخه گل ۳۵۱

آمد بهار خرم و آمد نگار ما             

شاد آمدی بیا که سزاوار آمدی            

چون صد هزار خرمن گل در کنار ما

ای سرو گلبن و چمن لاله زار ما

ای آفتاب آینه دار جمال تو                  

بر خاست بوی گل زدر آشتی در آی         

مُشک سیاه مجمره گردان خال تو

ای نو بهار ما رخ فرخنده فال تو

منم ابرو تویی گلبن که می خندی چو می گریم                

مه روشن میان اختران پنهان نمی ماند                  

تویی مهر و منم اختر که می میرم چو می آیی 

میان شاخه های گل مشو پنهان که پیدایی

تنها نه خانهٔ دل دیوانه سوختیم              

آن خرقهٔ صلاح که رنگین شد از شراب          

امشب به بزم وصال زسر تا قدم چو شمع             

تنها نه خانهٔ دل دیوانه سوختیم               

زین آه سینه سوز بسی خانه سوختیم

آتش زدیم و بر در میخانه سوختیم

از رشک خویش و طعنهٔ بیگانه سوختیم

زین آه سینه سوز بسی خانه سوختیم

گلبن عیش می دمد ساقی گلعذار                  

گفت مگر زلعل من بوسه نداری آرزو                 

کو باد بهار می وزد بادهٔ خوش گوار کو

مردم ازین هوس ولی قوت و اختیار کو

ای لاله پیالهٔ شراب تو چه شد                 

ای گلبن عیش رنگ و بوی تو کجاست             

وی ساغر گل بادهٔ ناب تو چه شد

وی باغ زمانه آب و تاب تو چه شد