یک شاخه گل ۳۷۲

      
           
این برنامه گفتار اقتباس از سیری در دیوان شمس دشتی گوینده فیروزه امیر معز    
           
فیروزه امیر معز (دکلمه) 
         
           
 

در شرابم چیز دیگر ریختی در ریختی

چون بدیدی در سرم سودای تو سودای توست

باده تنها نیست این آمیختی آمیختی

آمدی در گردنم آویختی آوایختی

  
           
        مولانا (غزل)  
           
دیوان گرانبهای مولانا جلال الدین برای صاحبدلان همیشه طرب آور همیشه هوم انگیز همیشه رویایی و تخیل پرور بوده است دیوان شمس دیوان شعر نیست آوای یک دریای متلاطم طوفانی است دیوان شمس انعکاس یک روح غیر آرام و پر از هیجان و لبریز از شور و جَست است.
           
 

تنها نه منم جانا از بهر تو دیوانه

ای چشم و چراغ دل روشن زتو شد منزل

دیوانه بسی دارد زلف تو به هر خانه

تو شمع همه محفل من سوخته پروانه

  
           
        منسوب مولانا (غزل)  
           
محمودی خوانساری (آواز)
         
           
 

تنها نه منم جانا از بهر تو دیوانه 

ای چشم و چراغ دل روشن زتو شد منزل

تو روی نهان کرده من شیفتهٔ رویت

روشن شود از مردم چون روی تو را بیند 

دیوانه بسی دارد زلف تو به هر خانه

تو شمع همه محفل من سوخته پروانه

لیکن به سرا پرده مجنون شده دیوانه

از شوق چنان رویی دیوانه شود یا نه

 
           
        منسوب مولانا (غزل)  
           
محمودی خوانساری (ترانه)          
           
 

تنها نه منم جانا از بهر تو دیوانه

ای چشم و چراغ دل روشن زتو شد منزل

روشن شود از مردم چون روی تو را بیند

تو روی نهان کرده من شیفتهٔ رویت

دیوانه بسی دارد زلف تو به هر خانه

تو شمع همه محفل من سوخته پروانه

از شوق چنان رویی دیوانه شود یا نه

لیکن به سرا پرده مجنون شده دیوانه

 
           
        منسوب مولانا (غزل)  
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           

 

Back to programme page