یک شاخه گل ۳۹۱

      
           
روشنک (دکلمه)          
           
 

هوا خواه توام جانا و می دانم که می دانی

ملامت گر چه در یابد زراه عاشق و معشوق

که هم نادیده می دانی و هم ننوشته می خوانی

نبیند چشم نا بینا خصوص اسرار پنهانی

 
           
        حافظ (غزل)  
           
گلپایگانی (آواز)          
           
 

تن بجان زنده و جان زنده بجانان باشد

دردم از چیست مپرسید بپرسید که کیست

دل مجموع در این جمع نبینم بکسی

گنج و رنج و غم و شادیِ جهان در گذر است

جان که جانانش نباشد تنِ بی جان باشد 

آنکه بر گریهٔ من بیند و خندان باشد

مگر آن کس که ز یاد تو پریشان باشد

عاقل آن به که در اندیشهٔ پایان باشد

  
           
        حافظ (غزل)  
           
روشنک (دکلمه)
         
           
 

بیفشان زلف و صوفی را به بازی و به رقص آور

چراغ افروزِ چشمِ ما نسیم زلفِ خوبان است

که از هر رُقعهٔ دَلقش هزاران بُت بیفشانی

مباد این جمع را یا رب غم از بادِ پریشانی

 
           
        حافظ (غزل)  
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           
           

 

Back to programme page