برگ سبز ۷۷

چشم بگشا كه جلوهٔ دلدار   

این تماشا چو بنگری گویی

به تجلی است از در و دیوار

لیس فی‌الدار غیرهُ دیّار

تا كی به تمنای وصال تو یگانه  

هر كس به زبانی سخن وصف تو گوید  

گه معتكف دیرم و گه ساكن مسجد 

اشکم بود از هر مژه چون سیل روانه

بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه

یعنی كه تو را می‌طلبم خانه به خانه

مقصود من از كعبه و بتخانه تویی تو

حاجی به ره كعبه و من طالب دیدار

امید بهایی به وفور كرم توست   

مقصود تویی كعبه و بتخانه بهانه

او خانه همی جوید و من صاحب خانه

نه از عمل خویش و نه از اهل زمانه

عصمت بخاریی (غزل)

در میكده دوش زاهدی دیدم مست

گفتم ز چه در میكده جا كردی گفت

تسبیح به گردن و صراحی در دست

از میكده هم به سوی حق راهی هست

تا نیست نگردی ره هستت ندهند   

چون شمع قرار سوختن گر ندهی  

این مرتبه با همت پستت ندهند

سررشتهٔ روشنی به دستت ندهند

آن دل كه تواش دیده بدی خون شد و رفت

هانی به هوای عشق سیری می‌کرد

وز دیدهٔ خون گرفته بیرون شد و رفت

لیلی صفتی بدید و مجنون شد و رفت