برگ سبز ۷۸

 

      
         
گوینده: روشنك      
 

چشم بگشا كه جلوهٔ دلدار 

این تماشا چو بنگری گویی

به تجلی است از در و دیوار

لیس فی‌الدار غیرهُ دیّار

  
      منسوب به عطار (قصیده)
       
گوینده: روشنك      
 

یك امشبی كه تویی در برابرم سر مست

نشسته ای تو من و شمع ایستاده بپای

قسم به جان تو كز جان و از جهان بر خاست   

گمان مبر كه خبر از وجود خویشم هست

تو مست باده و من مست چشم باده پرست

هر آنكه یك نفس از روی عشق با تو نشست

  
       
  نهاد دل به تو و از همه جهان برداشت گشاد در به تو و بر رخ دو عالم بست  
      حبیب خراسانی (غزل)
       
آواز:‌گلپایگانی       
 

مرا مسوز كه نازت زكبریا افتد 

دلم ز همرهی اشك وا نمی ماند 

لباس فقر به زاری نصیب هر كس نیست

كشنده تر ز مرض منت طبیبان است 

چو خس تمام شود شعله هم زپا افتد

نه آتشی است كه از كاروان جدا افتد

خوشا تنی كه بر آن نقش بوریا افتد

خوشست درد بشرطی كه بیدوا افتد

  
       
  تلافی ار نكند روزگار عقده گشاست     گره ز هر چه گشاید به كار ما افتد  
      كلیم كاشانی ( همدانی) (غزل)
       
گوینده: روشنك      
 

بخواب نیز نمی آید این خیال  كه تو

گذشت كار حبیب این زمان چه می خواهی

نشسته باشی و من ایستاده جام بدست

فتاد ماهی در آب و رفت تیر از شست

  
      حبیب خراسانی (غزل)
       
گوینده: روشنك      
  زیبد كه زدرگاهت نومید نگردد باز  آن كس كه به امیدی بر خاك درت افتد  
       
       
       
       
       
       
  این هم برگ سبزی بود تحفه درویش علی نگهدار شما .  
       
       
       

 

Back to programme page