برگ سبز ۷۹

 

      
         
       
گوینده: روشنك       
 

چشم بگشا كه جلوهٔ دلدار

این تماشا چو بنگری گویی

به تجلی است از در و دیوار

لیس فی‌الدار غیرهُ دیّار

  
      منسوب به عطار (قصیده)
       
گوینده: روشنك      
  نوای آسمانی آید از گلبانگ رود امشب  
    بیا ساقی كه رفت از دل غم بود و نبود امشب
       
  كه بود آن آهوی وحشی ، چه بود آن سایه مژگان  
    كه تاب از من ستاند امروز و خواب از من ربود امشب
      رهی معیری (غزل)
       
       
 

یا حلقه ارادت ساغر به گوش كن

چون صبح در پیاله زرین آفتاب

یا عاقلانه ترك در می فروش كن

خونابه ای كه می دهد ایام نوش كن

  
      صائب تبریزی (غزل)
       
گوینده: روشنك      
 

در هیچ برده نیست نباشد نوای تو

هر چند كائنات گدای در تو اند 

غیر از نیاز و عجز كه در كشور تو نیست

صائب چه ذره است و چه دارد فنا كند

عالم پر است از تو و خالیست جای تو

هیچ آفریده نیست كه داند سرای تو

این مشت خاك تیره چه دارد سزای تو

ای صد هزار جان مقدس فدای تو

  
      صائب تبریزی (غزل)
       
آواز: محمودی خوانساری      
 

من از تو روی نپیچم گُرُم بیازاری

به هر سلاح كه خون مرا بخواهی ریخت

اگر به صید روی وحشی از تو نگریزد

درازنای شب از چشم دردمندان پرس

كه خوش بود زعزیزان تحمل خواری

حلال كردمت الا به تیغ بیزاری

كه در كمند تو راحت بود گرفتاری

كه هر چه پیش تو سهل است سهل پنداری

  
       
گوینده: روشنك      
  گرم تو زهر دهی چون عسل بیاشامم بشرط آن كه بدست رقیب نسپاری  
       
       
آواز: محمودی خوانساری      
  حكایت من و مجنون به یكدگر ماند بمردیم و نیافتیم در طلبكاری  
      سعدی (غزل)
       
گوینده: روشنك      
  زیبد كه زدرگاهت نومید نگردد باز آن كس كه به امیدی بر خاك درت افتد  
      عراقی
       
       
       
  این هم برگ سبزی بود تحفه درویش ، علی نگهدار شما .  

Back to programme page