یک شاخه گل ۴۳۸

در شام تیره ای مه تابان خوش آمدی

ای پرتو امید به ظلمت سرای غم 

تا جانِ بر لب آمده در پا فشانمت 

ای صبح وصل در شب هجران خوش آمدی

با شادی و نشاط فراوان خوش آمدی

ای دلبرِ عزیز تر از جان خوش آمدی

طبعم چو گلشنی است پُر از سوسن و سمن 

امشب به یادِ تو غزلی خوش سروده ام 

ای مایه ی امیدِ نسیم ، ای عزیزِ دل 

ای تازه گل به سیرِ گلستان خوش آمدی

سر مست ای غزالِ غزلخوان خوش آمدی

در شامِ غم به كلبه احزان خوش آمدی

دل از تو كندم و بی تو ز زندگانی هم 

تو بی خبر كه چنینی زرسمِ دلداری  

چو عهدِ خویش نپایی بتا ز سست دلی

نه دوستی بشناسی نه قدرِ صحبتِ دوست 

زجان گذشتم و از عشق و یارِ جانی هم

برو برو كه نمانی به دلستانی هم

به پای مهر تو حیف است سخت جانی هم

نه مهر از تو طراود نه مهربانی هم

تو را چه پاسِ محبت كه از گران جانی

مرا توان دهد ای كاش محنتِ ایام  

چه راز های مگو در میانِ صحبتِ ما 

متاعِ عشق نگیری به رایگانی هم

كه داد از تو بگیرم به نا توانی هم

چنان فتاد كه من دانم و تو دانی هم

یار باز آمد و غم رفت و دل آرام گرفت 

غمِ بیدادِ خزان  دور شد از گلشِ جان 

خواستم رازِ درون  فاش كنم یار نخواست 

گفت : "دور از لب و كامم لب و كام تو چه كرد ؟"   

یار باز آمد و غم رفت و دل آرام گرفت 

بخت خندید و لبم از لبِ او كام گرفت

دست چون دامنِ آن سروِ گلندام گرفت

نگهی كرد و سخن شیوه ی ابهام گرفت

گفتمش : "بوسه تلخی ز لبِ جام گرفت"

بخت خندید و لبم از لبِ او كام گرفت