یک شاخه گل ۴۴۹

ای دل زتو خوش سالی و ماهی به نگاهی

بر دیدۀ خون بار من آن قوم كه خندند

خوش كن دل من گاه به گاهی به نگاهی

خون گریدشان دیده الهی به نگاهی

چنان گشته ام ناتوان از جدایی

همه هستیم یافت نقصان زدوری

كه نتوان دگر شد چنان از جدایی

گل عشرتم شد خزان از جدایی

از آن در سینه از من كینه داری

غم دیرین خورم تا چند ساقی

نظر سوی دل افگاری نداری

جفا گفتم: نداری ، داری اما

به جانت گفته ای: رحمی ندارم 

كه مهر دیگری در سینه داری

بیاور گر می دیرینه داری

اگر داری، به من باری نداری

وفا پنداشتم داری ، نداری

نداری جان من آری ، نداری

بیا كه نوبت صلح است و دوستی و عنایت

ملامت من مسكین  كسی كند كه نداند

مرا سخن به نهایت رسید و فكر به پایان

به شرط آنكه  نگوییم از آنچه رفت حكایت

كه عشق تا به چه حدست و حسن تا به چه غایت

هنوز وصف جمالت نمی رسد به نهایت

خانه امروز بهشت است كه رضوان اینجاست

مست اگر نقل طلب كرد به بازار مرو 

وقت پروردن جان است كه جانان اینجاست

مغز بادام تر و پستۀ خندان اینجاست