یک شاخه گل ۴۵۶

نورِ چشمی و به مردم نظری نیست ترا   

عالم از قصۀ من پر شد و آنگه تو چنان   

فتابی و به خاكم گذری نیست ترا

مست حسنی كه زعالم خبری نیست ترا

صبح پیریم اثر كرد و شبم روز نشد  

ناله در سنگ اثر می كند اما چه كنم   

ای شب تیره مگر خود سحری نیست ترا؟

چون ازین در دل سنگین اثری نیست ترا؟

نه دست آنكه بگیریم زلف ماهی را    

فغان كه بر در ماهی است داد خواهی من 

نه روز روشنی از پی شب سیاهی را

كه از ستم ندهد دادِ  داد خواهی را

به راه عشق به حدیست نا امیدی ما  

به یك نگاه زرحمت بكُش فروغی را  

كه نا امید كند هر امید گاهی را

مكن دریغ زمشتاق خود نگاهی را

سال ها قد ترا خامۀ تقدیر كشید      

بعد چشم تو مصور چو به ابرو پرداخت  

قامتت بود قیامت كه چنین دیر كشید

شد چنان مست كه بر روی تو شمشیر كشید 

امشب چو لاله  داغ تو بر جان نهاده ایم  

عشق تو زندگانی ما را خراب كرد 

از ما ندید خندۀ دندان نما كسی  

گفتی: عماد  دین و دل و دانشت چه شد؟    

دیوانه وار  سر به بیابان نهاده ایم

چون جغد آشیانه به ویران نهاده ایم

زان شب كه لب بر آن لب و دندان نهاده ایم

در كوی میفروش  گروگان نهاده ایم

دل دیوانه كه آزار خلایق می جست    

گر خرابم كنی ای عشق چنان كن  

لاغری بین كه در اندیشۀ نقشم نقاش   

عاقبت زلف تواش خوب به زنجیر كشید

باری كه نباید دگرم منت تعمیر كشید

آنقدر ماند كه تصویر مرا پیر كشید