برگ سبز ۸۴

غم تو خجسته بادا كه غمیست جاودانی                        

دل من كجا پذیرد عوض تو دیگری را                       

ندهم چنین غمی را به هزار شادمانی

دگری به تو نماند تو به دیگری نمانی*

ساقیا لبریز كن پیمانه را                              

كو كمند زلف آن زیبا نگار                          

یا به من بنما ره میخانه را

تا به بند آرم دل دیوانه را؟

ساقی بیار جامی  كز چشم اشكبارم                 

ساقی زجام دیگر آبی بر آتشم نه                             

خاطر خوشست امروز بر طرف جویبارم

زان پیشتر كز این جام بر جان فتد شرارم

روزگاریست كه سودا زدۀ روی توام                          

به دو چشم تو كه شوریده تر از بخت منست      

خوابگه نیست مگر خاك سر كوی توام

كه به روی تو من آشفته تر از موی توام

چه خوش نازیست ناز خوبرویان                   

به چشمی خشم بگرفتن كه بر خیز                 

زدیده رانده را دزدیده جویان

به دیگر چشم دل دادن كه مگریز

خوش آن دردی كه درمانی ندارد 

دلی بی مهر جانان هر كه را هست 

به غیر از آه سرد و چهرۀ زرد

خوش آن عاشق كه با زلف و رخ دوست

سری كز عشق سامانی ندارد

دلی دارد  ولی جانی ندارد

حدیث عشق  برهانی ندارد

حدیث از كفرو ایمانی ندارد

یارب  به خدایی خداییت                              

كز عشق به غایتی رسانم                             

وانگه به كمال كبریاییت

كو ماند اگر چه من نمانم